Sterke punten van de voorstelling waren de muzikale inkleding (met als orgelpunt het finalelied ‘Iedereen’), de twee hoofdrollen (Ans Verlooy en Nick Laenen), de uitgekiende choreografie en dans, het immense decor (met o.a. een groot hellend vlak met luiken, twaalf bomen met kliksysteem –na het omhakken dienden ze weer rechtgezet–, een berglandschap, een reuzenspinnenweb, zuilen, rolplateaus). De kleding werd gemaakt door onder meer dertien naaimoeders! Regisseur Tom Pernet zorgde o.a. mee voor een vlot, verzorgd en gesmaakt geheel, dat we ook kunnen zien als de optelsom van vele individuele prestaties zoals: Vick Eyckmans en Mark Moons voor de composities en zangbegeleiding; Peter Steurs voor alle arrangementen en speciale effecten; Jan Geuns voor de paracommandomanoeuvres; Alex Martens, Gaston Vanhoof en Anja Vanlommel voor de coördinatie; Tinne Belmans, Johan Liekens, Katelijne Mertens en Johnny Coomans voor het aanleren van de danspasjes;
Roland voor de studio-opnames; vele onopvallende medewerkers met op kop de assistenten Mia Vansant en Domien Vaneynde; Annemie Van Gorp voor de choreografie.

De grote groezel: de hoofdrollen	dansmariekes

eindscène met ballonnen

In de Werft werd een extra zaal ingenomen om het jonge volkje te animeren (tien personen o.l.v. Luc Deroy). Richard Vanhamel en Anja Vanlommel maakten een groezelgedrocht.
Weer kon Tom Pernet het niet nalaten een hond mee op de scène te sturen. Voor een van de voorstellingen had men een stinkende kaas in het harnas van de groezel gestopt. Alex, die daar een halve voorstelling in mocht rondlopen, nam na het eerste bedrijf de eigenaar van de hond even ter zijde en zei hem: ‘Zeg, je zou je hond eens moeten wassen, want die stinkt zo…’
Alex Martens maakte een grensverleggend groezelkrantje, de voorloper van ons latere clubblad Doorloop. We konden de ‘groezel’ in januari 1996 tienmaal opvoeren voor in totaal zowat 2500 toeschouwers.

de hele groezeltroep

dansjes	scène met groezelgedrocht