De Snullen was een komedie van Françoise Dorin met drie vrouwen en één man in een rol.
De setting: drie vrouwen hebben gezworen te leven zonder mannen. Eén jaar gaat het goed maar dan gaat de bel. Een man brengt hun leven in de war, met allerlei hilarische situaties tot gevolg.
An Peeters en Sven Verreyt assisteerden deze keer. In de rollen: Peter Hannes (Bruno), Anja Vanlommel (Betty), Anne Verreyt (Vera) en Ann Verté (Simonne).

An Peeters schreef hierover in Doorloop:
Vraag is: wie is hier de snul in ’t stuk? Simonneke omdat ze voor Bruno kookt? Vera omdat ze foto’s ontwikkelt op Bruno’s commando? Betty die de tuba van Bruno’s vrouw oppoetst? Of Bruno zelf, die zich maar niet kan loswringen van die drie vrouwen?
Voor de toeschouwers is er in het stuk niet alleen veel humor. Veel praktische tips en gezondheidsinformatie over verschillende kwalen kunnen hen zeker van pas komen. De huishoudkeuken van weleer wordt bovengehaald en voor hen gratis opgefrist.
Relaxatietherapie wordt uit de doeken gedaan. Taalkundigen onder het publiek kunnen zich verblijden met enkele neologismen als mammamionneke, papianen, dodoke doen, paulala, kukse, koekeboeke,…

Anne Verreyt, Peter Hannes en Anja Vanlommel in De snullen	Anja Vanlommel, An Verté, Anne Verreyt en Peter Hannes

recensie Nieuwsblad van Geel

De cursisten (GEIL) van de tweede improvisatiecursus (o.l.v. Günther Samson) voeren hun ‘ding’ op tijdens een optreden in café De Populair (19 juni), op de braderie van de Nieuwstraat (29 juni) en tijdens de barbecue-eindeseizoensafsluiter (met extra attractie van Capueira-dansers en vele liters huiswijn van Jos Dams). In bijlage: ‘Wij’ (de impro-ervaringen van Annick Colen). Extra kasinkomsten zijn er dit jaar via VIP-tent-tappers bij de Reggae (al een jarenlange traditie) en door het tappen bij een gouden bruiloft in café Het Anker.

‘… ‘den Impro’, da’s ongelooflijk plezant, zo’n cursus. Mét optreden, vergis u niet.
Nen heuse vuurdoop kregen we op de eindeseizoensbarbecue. Kunt ge daar met uw hele hebben en houden (en in mijn geval is dat heel wat) voor nen hoop volk uzelve staan blootgeven, in de hoop dat de mensen lachen met hoe gewéldig we zijn i.p.v. dat we ferm op ons bakkes gaan. En toch, eigenlijk is dat de clou, op je bek durven gaan, en dan maar hopen dat er iemand je uit de nood redt. Want zo zijn we wel, we helpen mekaar voort, venijnige concurrentie bestaat in ons groepje niet. Zo’n groepje is ook handig. Als ge dan niet goed zijt in een bepaald ding, kunt ge dat aan een ander overlaten.
Ik vind het heerlijk om in situaties gesmeten te worden die ge niet in de hand hebt.
Het helpt ook het zelfvertrouwen op te krikken (ik heb nogal eens last van plankenkoorts).
Met leuke suggesties uit het publiek kan zo’n improvisatietoneel wel kwaliteit brengen…
Na een eerste geruststellende kennismaking werd het straffer. Eén van de stijloefeningen is, een relatie tussen twee voorwerpen uitbeelden. Eerst moet ge u als persoon eventjes veranderen in een voorwerp, bv. ik noem maar iets, een naald, én dan moet dat ding nog een relatie hebben met een ander voorwerp, bv. een hooiberg. Begin er maar aan. Of nog zoiets onmogelijks, de dood in één minuut. Niet zomaar sterven, neen, ge moet eerst in datzelfde minuutje duidelijk maken aan de mensen wie ge zijt en wat ge aan het doen bent en waaraan ge logischerwijs nog zult sterven ook.
En dan heb je nog de emoties, zo van de éne in de andere emotie springen, maar daar hebben wij vrouwen geen enkel probleem mee…
Nu de cursus gedaan is, is er nog het andere toneel, ge weet wel, dat met een regisseur die zegt wat ge moet doen en waar ge moet gaan staan en hoe ge uwen tekst moet zeggen.
Tékst! Stel je voor! Een leidraad! ’t Is weer iets helemaal anders… ’ (A. Nikske)